Yine aynı yerde gözlerimi bir noktaya dikmiş düşünüyorum...Sitemli ahh'lar vuruyor iç dünyamın kapılarını.Derin nefes alışlarım çınlıyor odamın duvarlarında.Ve buraya oturmadan evvel düğmesine bastığım inceden cızırtılı radyo sesi...Önce kulak vermedim çalan şarkılara.Dinlemedim çünkü zahirdeki derin sessizliklerin batılında ateşli kavgalar ediyordum kendimle,hesaba çekiyordum içimdekini.Öyle bağrışmalar,çığlıklar can çekişmeler yükseliyoduki içimden duyamıyordum dışarıdaki sesleri...Ama o cızırtılı radyodan yükselen bir şarkı usulca araladı iç dünyamın kapılarını.Ve ateşli kavgalar eden nefretim,acım,merhametim,aşkım duruldu...Bir köşede düşünmeye başladı içimdeki benliğin kahramanları.Artık zahirdede batıldada sessizliği delen tek gürültü o buğulu sesteki gönül duvarlarımı inleten şarkıydı...


Yak bütün fotoğrafları
Ona ait bütün eşyaları...


Diyordu şarkı en derinlerdekisevda yaramı tırmalayıp...Yak diyor!Yak içini kavuran tüm hatıraları.Özlemini giderdiğin tek şey olan güzel günlerdeki fotoğrafları yak!diyor...Bilmiyormu bu şarkı gözyaşları içinde yırttığım fotoğrafını avuçlarımdan hırsla savurduğum yere geri dönüp sadece sevdamın sebebi o güzel yeşil gözlerinin,ay parçası yüzünün takılı kaldığı yırtık fotoğraf parçasını alıp avcumda sakladığımı...Bilmiyormu tek bakışın için yanıp kavrulduğumu???
Yaktım ellerimin arasında dolaşan gözyaşı akıttığım gül yüzünün anlam kattığı fotoğrafları peki yaa baktığım her noktada gözlerimin önüne çarşaf çarşaf serilen huzur veren gülüşünün görüntüsünü kim yakacak???Bir şiir okuduğumda buğulanan gözlerimin önünde beliren gözlerinin resmini kim yakacak!
Hayalini kim alacak gözlerimin önünden!!!
Hangi ateş, hangi deli yangınlar yakabilecek hayalini...!

Sana ait olan tüm eşyaları yak diye emirler yağdırıyor bu şarkı bana!Sana ait olan benim benim gözlerim,elerim,nefesim herşeyim...Sana ait olanları yaktığımda ben diye bir şey kalmıyor ki...Sadece senin olan sana köle olan en önemli şeyim yüreğim yanıyor kavruluyor bilmiyormu?
Kime hüküm kesiyor bu şarkı!!!aşkamı emirler yağdırıyor?!
Bilmiormu Yusuf'un kuyusunda ibrahim ateşiyle cayır cayır yandığımı!!!

Arada bir sesi gidip gelen ama en can yakıcı sözlerde bangır bangır bağıran radyodan gelen şarkı sonlanmaya başlıyor...Ve küf tutmuş gönül duvarlarımdan gelip sayfama yağmur yağmur dökülüyor gözyaşlarım...Engel olamıyorum gözyaşlarıma sitemler yağdırdıkça çalan şarkıya yüreğim sanki ''kendini kandırma doğru olan bu''dercesine genizimi yakan küf kokulu gözyaşları salıyor avuçlarıma...Ve son hamlesi çalan cızırtılı şarkının...



...
Bu gece ümitlerini al koynuna
Gün doğmadan unut insafsızı...


Diye haykırıyor kendinden emin yüreğime doğru...Gönderdiğim sitemleri zar zor yutuyorum gerisi geriye...
Diyecek söz bulamıyorum bu son nameye...
Karşılık verecek gücüm yok...
Kelimeler tükendi...
''Hayır!Ne unutması bir gün gelecek ve beni susadığım aşka doyuracak''diyemiyorum.Bu cümleyi söyleyebilecek delilim yok geçmişte.Çünkü asla gelmeyecek ve sevmeyecek...Kabulleniyorum...İsyan edemiyorum şarkının bu son cümlellerine..
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken titreyen sesimle tekrarlıyorum buğulu sesin arkasından son kuplesini şarkının..Ağır yenilmişliğin acısıyla doğruluyorum bütün sözlerini ve dediği gibi en fakir olduğum duygu ümitlerimi alıp koynuma unutmaya çalışacağıma inandırmaya çalışıyorum kendimi...

Çünkü yapacak başka bir şeyim yok..Sitemler isyanlar boşuna...Bütün yollar kapalı..ÇARESİZİM...
Şarkıdada dediği gibi tek yoL...;



....Unutmak insafsızı....