Bu ne biçim iştir bir türlü anlamadım gitti. Hayat her an bir başka oyunla karşıma çıkıyor ve beni kullanıyor.
İstemeden de olsa hayat oyununda bir oyuncu oluveriyorum. Tam rolümü ezberledim derken başka bir senaryo çıkıyor karşıma. Bıktım bu hayat oyunlarından.
Tam sevindim, mutlu oldum artık derken hüznün maskesi düşüyor ve mutluluk sandığım şeyin aslında hüzün ve de yalnızlık olduğunu sonradan fark ediyorum.
Yaşadığım mutluluklara da sevinemiyorum. Çünkü sevinemeden mutluluk kayboluyor ve yerini hüzün alıyor.
Sonra da aklımda bi sürü soru işareti kalıyor hayata dair. Acaba ne zaman mutlu olacağım?
Ya da mutlu olduğum zaman acaba ne zaman acılar gerçek yüzünü gösterecek diyorum kendi kendime.
Ancak kısa mutluluk oyunlarının başrolünü ben oynuyorum. O da çok kısa sürüyor zaten.Ama çevremdeki çoğu kişi ise böyle değil.
Acaba diyorum kendi kendime. Acaba neden böyle oluyor ve neden hep hayatın acı yüzü bana denk geliyor diye.
Hem sıkıldım, hem de bıktım artık herşeyden. Ey mutluluk nerdesin? Nerdesin? Nerdesin?
Mutluluğa ne zaman yelken açacak gemilerim? Ne zaman sevinçle tanışacak bu yüreğim?
Ya mutluluk artık kendini göstersin ya da hiç uğramasın gelişi çok kısa sürecekse eğer!
Çünkü sevinemeden ve mutluluğa merhaba diyemeden elveda demek zorunda kalıyorum her defasında.
Artık bıtkım hayatın oyunlarından. Mutluluk nerdesin? Artık çık ortaya ya da gelme bir daha!
!!Uyari!!
RSS 2.0
Gösterim :
