Bekleyerek Geçiyor Ömür….
Beklemek! Hep birilerini, bir şeyleri beklemek…
Beklemek! Hep birilerini, bir şeyleri beklemek… Umut etmek, mahkum olmak, mecbur olmak, direnmek ama hep beklemek. İçten içe ve bazen kendine bile itiraf edemeden….
Kimi zaman tutkulu ve kanırtan bir aşkı; kimi zaman huzurlu, dingin ve şefkatli bir sevgiyi dilemek.. Yine de hep beklemek…..
Her şeyin bittiğini düşündüğümüz zamanlarda, dibe vurup hiç çıkamayacağımızı düşündüğümüzde, etrafımızın dikenli tellerle örüldüğünü ve köşeye kısıldığımızı hissettiğimizde bile; gizlice, içten içe bekleriz.
Bazen bir mucizeyi, bazen bir aşkı, bazen aşkı mucize sayarak her ikisini birden bekleriz. Sihirli bir elin dokunuşunu, birinin tutup kolumuzdan bizi kurtarışını düşleriz.
Kimi zaman dikip gözümüzü telefona birinin aramasını, kimi zaman apartmandaki ayak seslerini dinleyerek kapı zilinin çalmasını, kimi zaman başımızı yaslayıp ağlayabileceğimiz bir omuzu, kimi zaman sadece yalnızlığımızı kıracak birini bekleriz.
Dönmeyeceğini bile bile gideni, bizden hiç haberi olmayan birinin bakışlarını, hiç söylemediklerimizin anlaşılmasını bekleriz.
Bir türlü bırakamadığımız ve kurtulamadığımız ilişkilere olan bağlılığımızın bitmesini, bizi çileden çıkaranlarla karşılaşmamayı bekleriz.
Unutmadıklarımızın da bizi unutmamasını, sevgimize karşılık görmeyi, şımartılmayı, her ortamda sevilmeyi ve en gözde olan olmayı bekleriz.
Beklentilerimiz, isteklerimiz, umutlarımız, yaşamlarımız farklı olsa da; biz hayata böyle tutunuruz; hep bekleriz….
Candan Ünal
!!Uyari!!
RSS 2.0
Gösterim :
